সুখ-দুখৰ লগৰী আছিল মোৰ মামা

ৰিমঝিম লাহন 


“জন্ম মানেই যে মৃত্যু ই এক চিৰন্তন সত্য৷ তথাপিও কিছুমান মানুহৰ মৃত্যুৱে হূদয়ত এটা শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰি থৈ যায়৷ এইদৰেই চিৰকালৰ বাবে এটা বিহৎ শূন্যতাক বুকুত সৃষ্টি কৰি আমাৰ মৰমৰ তথা শ্ৰদ্ধাৰ মামা প্ৰবোধ বৰগোহাঁই আমাৰ মাজৰ পৰা চিৰদিনৰ বাবে মেলানি মাগিলে৷ সুখৰ দিনত মামা আমাৰ লগত যেনেদৰে আছিল ঠিক তেনেদৰে দুখৰ দিনতো তেখেত আমাৰ লগ এৰা নাছিল৷ আমাৰ সুখ-দুখৰ সমভাগি হ’বলৈ মামা আমাৰ ওচৰলৈ দৌৰি আহিছিল৷

আদ্যশ্ৰাদ্ধৰ দিনা তেখেতক অশ্ৰুঅঞ্জলিৰে শ্ৰদ্ধা জনাইছোঁ৷ মামাৰ আত্মাই চিৰ শান্তি লাভ কৰক৷

Location: Dhakuakhana, Assam, India

Popular posts from this blog

মিষ্টাৰ ৰবীন

পাপু ‘ বেদান্তদাই [ সৰু আপাদেউৰ পুতেক ] ক ’ লে “ তই এনেই অকলে আমনি পোৱাতকে মোৰ লগতে ব ’ ল মাধুৰিমাহঁতৰ ঘৰৰ অন্নপ্ৰাসন্ন খাই আহোগৈ৷ ” মই ভাবিলোঁ পৰিকল্পনাটো বৰ বেয়া নহয় , সেইদিনা ৰাতি বেদান্তদাৰ ঘৰত কিছু দেৰিলৈকে থকাৰ কথা আছিলে , গতিকে বেদান্তদা যদি নাথাকে মই অকলে কি কৰি থাকিম৷ তেওঁৰ লগতে গ ’ লো , তাত ইতিমধ্যে অনুষ্ঠান শেষ হ ’ বৰেই হৈছিল৷ মানুহৰ আহ - যাহ শেষ হৈছিলগৈ প্ৰায় , আমাক মাতি নি ভিতৰত টেবুলখনতে বহিবলৈ দিলে , লগত আৰু দুজনমান তেওঁলোকৰ চিনাকি মানুহ৷ ৰাতি প্ৰায় চাৰে সাত মান বাজিছিল ছাগৈ৷ দেখিছোঁ দেউতা সোমাই আহিছে৷ হ ’ ব বাৰু , ঠিক আছে -- দেউতাৰ এইটো নিয়মেই৷ নিমন্ত্ৰণ পালে মুঠতে দহো বন কাতি কৰি যাব৷ তাৱৈদেউৱে দেউতাক মাতি মেলি আমি বহি থকা টেবুলখনতে বহিবলৈ দিলে৷ বেদান্তদাৰ কাষতে বহি দেউতাই এফালৰ পৰা মানুহকেইজনৰ লগত চিনাকি হ ’ বলৈ আৰম্ভ কৰি দিলে , “ এওঁ কোন?   এওঁ?   অ , অ , তালৈ মই গৈছোঁ নহয় ... ছাইকেল মাৰি গৈছোঁ ” ইত্যাদি৷ মই দেউতালৈ চাই আছোঁ , মনতে ভাবি আ...
Read more

শ্ৰদ্ধাঞ্জলি

অমৰজ্যোতি ‘ হে মহান   তোমাক জনাও মোৰ সশ্ৰদ্ধ প্ৰণাম তুমি প্ৰজ্ঞাৰ সাধক তুমি জ্ঞানৰ আলোকময় জ্যোতি তোমাৰ জ্ঞানে পোহৰায় অজ্ঞানৰ এন্ধাৰ বাট সুন্দৰ কৰে সমাজ তোমাৰ সুন্দৰ মন তোমাৰ ব্যস্ততাপূৰ্ণ শিক্ষকতা জীৱন সমাজৰ বাবে এক নিদৰ্শন সুস্থ সমাজ   বলিষ্ঠ মানৱ সম্পদ গঢ়াত তোমাৰ অৱদান আছিল অপৰীসিম তোমাৰ কোমল হূদয় তোমাৰ নিজস্ব জ্ঞানৰ সত্তা আন দহজন জ্ঞান পিপাসুৰ বাবে প্ৰেৰণা স্বৰূপ আই জননীৰ তুমি আছিলা   সুযোগ্য সন্তান যাৰ বাবে তুমি আজি মহিয়ান তোমাৰ ছাত্ৰ প্ৰেম তোমাৰ বিশাল প্ৰাণ্ডিত্বই উদ্ধুদ্ধ কৰে   সত সহস্ৰজন নবীন শিক্ষা গুৰুক৷
Read more

স্মৃতিৰ মানসপটত সৰু মোমাইদেউ

আইমা [ ৰাজলক্ষী লাহন ] মাহঁতৰ ছজনীয়া সহোদৰৰ পঞ্চমজন আছিল ৰবিন মোমাইদেউ৷ মাতুল বংশৰ সৰু মামাৰ সৈতে আছিল আমাৰ ঘনিষ্ঠতা আৰু গাঢ় আত্মীয়তাবোধ৷ কিয়নো বাকীসকল নিজৰ কৰ্মক্ষেত্ৰ অনুসৰি আমাৰ পৰা দূৰৈত আছিল৷ সেয়েহে সৰুৰেপৰাই তেখেতৰ নিবিড় সান্নিধ্যত আমি অতি আন্তৰিকতাৰে বাস কৰিছিলো৷ মনত থকাৰে পৰা মামা শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে দুৰ্বল যেন অনুভৱ কৰিছিলো৷ কিয়নো আমাৰ চাউৰুকীয়া আৰু বালিগাঁৱৰ ব্যৱধান মাত্ৰ দুই কিলোমিটাৰ৷ এই কম দূৰত্বত চাইকেল চলাই তেখেত প্ৰায়েই আমাৰ ঘৰৰ বিচনাত শুই পৰিছিল৷ তেওঁ সৰুৰে পৰা মেধাৱী ছাত্ৰ আছিল কিয়নো ঢকুৱাখনাৰ পৰা বৃত্তিসহ প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি পৰৱত্ত ¹ কালত উত্তৰ লক্ষীমপুৰত উচ্ছ শিক্ষা আৰু উৰিষ্যাৰ পৰা বৃত্তিমুখী শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি লখিমপুৰৰ কলেজিয়েট হাইস্কুলত চাকৰি জীৱনৰ পাতনি মেলাৰ উপৰিও তেখেত ত্ৰ . ড্ড . ট্ৰ . পদৰ বাবেও উপযুক্ত প্ৰাথ ¹ হিচাবে বিবেচিত হৈছিল৷ ঘৰুৱা অসুবিধাৰ বাবে তেওঁ উক্ত পদত মকৰল নহৈছিল৷ ১৯৮১ চনত আমাৰ পুথাদেউৰ মৃত্যু হৈছিল৷ পুথাদেউৰ ...
Read more